Wednesday, July 15, 2009

Wat niemand weet van Murphy's Law

Iets dat mis kan gaan, gaat ook mis. De wet van Murphy. Ongeveer. Want niemand weet precies hoe de zin oorspronkelijk geklonken heeft. Maar waar komt die wet vandaan? En wie was Murphy? Een 18e-eeuwse filosoof? Een ooit beroemde schrijver? Een Ierse barman met veel pech? Een slechte statisticus? Niets van dat alles. Edward Murphy was een ingenieur in het leger. Hij werkte in de jaren veertig en vijftig aan een onderzoek naar het effect van G-krachten op de vliegbasis Edwards in Californië.

Edward Murphy aan het werk bij de ontwikkeling van een nieuwe schietstoel.

Maar was die Murphy dan een groot denker? Was hij goed met woorden? Had hij deze uitdrukking met een grote glimlach voor het eerst uitgesproken? Was hij er trots op? Nee, nee, nee en ja.

Het zit als volgt. Bij een behoorlijk gevaarlijke test maakte Murphy een foutje, waardoor bepaalde meetgegevens verloren gingen. En volgens sommigen gaf Murphy toen een assistent de schuld door te zeggen: 'Als die sukkel iets verkeerd kán doen, dan zál hij het ook verkeerd doen.' Volgens Murphy zelf ging het heel anders. Murphy zag zichzelf als hoofdverantwoordelijke en zei: 'Ik heb geen rekening gehouden met alles wat mis kon gaan. En dan gaat het mis.' Of iets in die strekking. Murphy wist het zelf ook niet meer precies.

Over het vervolg is er wel duidelijkheid. Een van de deelnemers aan het experiment, John Paul Stapp (mooie initialen!), zei bij een persconferentie dat het mis was gegaan door de wet van Murphy: 'Alles dat mis kan gaan, zal ook mis gaan.' Dat zinnetje werd een gevleugelde uitspraak bij de luchtmacht en ging daarna de hele wereld over.

Het belang van de wet van Murphy is zeker in de luchtvaart heel groot. Als een vliegtuig veel onderdelen bevat, dan kunnen veel van die onderdelen mankementen vertonen of verkeerd geïnstalleerd worden. En als een vliegtuig ook nog eens veel gebruikt wordt, dan is de kans op een ongeluk bijna 100 procent. Om die reden moet je alle dingen die mis kunnen gaan uitsluiten. Apothekers maken ook gebruik van die kennis. Daarom moeten apothekersassistentes al hun handelingen belachelijk vaak controleren. De kans op een foutje is reëel en kan fataal zijn.

Ikzelf heb trouwens veel last van de wet van Muphry. Die stelt dat iemand die een tekst redigeert en daarbij de fouten uit die tekst haalt, zelf nieuwe fouten toevoegt. Dat doe ik constant als ik mijn teksten herschrijf of verbeter.

Het graf van Murphy

Friday, July 10, 2009

Veelschrijver


'14.05: Ben zojuist naar de wc geweest. Kwam flink wat uit. Goed en stevig. Gebruikte vijf velletjes papier.' '18.35: Zojuist peertje verwisseld uit lamp in de gang. Was doorgebrand.' '7.00: Ging achter mijn typemachine zitten om nieuw stuk in dagboek te schrijven.'

Zomaar wat willekeurige passages uit het dagboek van Robert Shields. Shields hield namelijk een dagboek bij, waarin hij alles, maar dan ook alles bijhield. Zijn dag werd in delen van vijf minuten ingedeeld, die nauwkeurig werden beschreven. In totaal bestond zijn dagboek dan ook uit meer dan 35 miljoen woorden. Behalve die woorden bevat het dagboek ook neusharen die hij bewaard heeft voor toekomstig onderzoek. En naast dagboeken schreef hij ook gedichten. 'Meer dan 1200, waarvan tenminste vijf goede', zoals hij zelf vond.

Shields zat bij voorkeur in zijn onderbroek achter zijn bureaus waarop diverse typemachines stonden. Hij had ze in een hoefijzer opgesteld en wisselde voortdurend af. Een beetje zoals Jean Michel Jarre doet met zijn synthesizers.

Maar waarom waarom waarom deed-ie dat nou? Waarom schreef hij alles op? Het was verder een volkomen normale man met een heel gewoon leven en een goede baan als dominee en docent. Waarschijnlijk leed hij aan hypergrafie. Dat is een afwijking waardoor je een overmatige dwang tot schrijven hebt. 'Als ik niet meer kan schrijven leef ik niet meer echt,' zei hij zelf over zijn schrijfverslaving. Dat moment kwam in 1997, toen hij gehandicapt raakte. Hij vroeg zijn vrouw nog om voor hem te schrijven, maar daar stopte ze al snel mee. Shields stierf twee jaar geleden voor de tweede keer en definitief. Zijn dagboeken zijn goed bewaard in een museum.

Twitter zou wel iets voor hem zijn geweest.

Wednesday, July 08, 2009

Dringend opvang gezocht voor deze twee wezentjes



Gina Vodegel mailde me met een noodoproep. Ze zoekt onderdak voor deze twee kittens die ze gevonden heeft. Ze heeft alle mogelijke vormen van opvang in de regio gebeld, maar zonder resultaat. Vakantietijd. Foto's van het duo hier.

De kittens zijn waarschijnlijk tegen de zes weken oud, ontvlooid en vorige week voor het eerst ontwormd. Ze zijn erg zelfstandig, gaan al weken naar de kattenbak, zijn erg speels, leergierig, nieuwsgierig, kortom, alles wat jonge kittens behoren te zijn en doen.

De oproep is niet voor een gezin met kinderen waar huisdieren als speelgoed worden beschouwd, maar voor mensen die van katten houden en voor een betrouwbare opvang kunnen zorgen.

Wie iets weet kan mailen naar: gina.vodegel@writingaffairs.com

Tuesday, July 07, 2009

Reclamefilmpje Olympus

Bij Olympus hadden ze heel veel tijd over en hebben ze van 60.000 foto's een filmpje gemaakt. Het duurt even, maar dan heb je ook wat...

Monday, July 06, 2009

Rare jongens die beroemdheden

Door het vele nieuws rondom Michael Jackson kwam ik er achter dat hij zijn twee zoons Prince Michael en Prince Michael II heeft genoemd. Wat zou de roepnaam van die laatste zijn? II? Tooey? Second? Seccie? Wacko Secco? (Nee, het echte antwoord is Blanket).

Jackson is zeker niet de enige ster die zijn kinderen stomme namen heeft gegeven. De absolute meester der olijke namen is Frank Zappa. Hij heeft zijn kinderen Dweezil en Moon Unit genoemd. Lekker gek! Ook de namen van het nageslacht van Bob Geldoff geven een klein kijkje op zijn mentale vermogens: Fifi Trixibelle, Peaches Honeyblossom Michelle Charlotte Angel Vanessa en Pixie Frou-Frou. Zucht. Dat ze niet de enigen zijn bewijst dit rijtje:

  • Apple (dochter van Gwyneth Paltrow en Chris Martin)
  • Bluebell Madonna (dochter van Geri Halliwell)
  • Brooklyn (zoon van David en Victoria Beckham)
  • Dandelion (dochter van Keith Richards en Anita Pallenberg) — zegt zelf dat ze Angela heet
  • Heavenly Hiraani Tiger Lily (dochter van Michael Hutchence en Paula Yates)
  • Ireland (dochter van Kim Basinger en Alec Baldwin)
  • Lourdes (dochter van Madonna)
  • Pilot Inspektor (zoon van Jason Lee)
  • Rumer Glenn (dochter van Bruce Willis en Demi Moore)
  • Scout LaRue (idem)
  • Tallulah Belle (en dat is drie)
  • Zowie (zoon van David Bowie) — heeft zijn naam inmiddels zelf veranderd in Duncan (eerst naar Joe)


In Nederland hebben we er ook een paar. De kinderen van Bart Chabot heten Splinter en Storm. Maar die vind ik eigenlijk wel leuk. Ook Vlinder van Isa Hoes en Anthonie Kamerling kan ik nog wel waarderen. Maar Zola Zaza River van Fiona Hering (dat is die van RTL Boulevard) is wel een erg jammerlijke schreeuw om aandacht.

Dat wij niet aan die flauwekul meedoen blijkt wel uit de naam die onze hond heeft: gewoon Sien (Charles Knut Rifleman Hinkelien Christus). En Bibi en ik zijn allebei knetterberoemd maar we zouden onze kinderen gewoon namen geven als Klaas, Piet en Henk. En als het jongens waren Mental, 2Pac en Tafkap.

Friday, July 03, 2009

Broodje sprinkhaan

Minister Verburg poseert voor de pers met een sprinkhaan,
maar weigert hem op te eten.

Als het aan minister Verburg ligt gaan we over een paar jaar allemaal meelwormburgers en sprinkhanensaté eten. Goed plan, want die zijn duurzaam, voedzaam en heel gezond. En waarschijnlijk zelfs ook lekker. Toch zal er nog een heleboel moeten gebeuren voordat dit soort gerechten echt een succes worden. Sterker nog, de recepten voor meelwormburgers zijn er zelfs al, en met de smaak is helemaal niets mis. Het is alleen het idee.

Gerda Verburg wilde zelf ook geen sprinkhaan eten. Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst een sprinkhaan aangeboden kreeg heb ik hem ook beleefd afgeslagen. Maar toevallig heb ik er vorige week een paar gegeten, voor de opnames van Klokhuis. Het mondgevoel is lekker krokant, maar de smaak was een beetje flauw en leverachtig. Met wat kruiden kan daar wel wat aan gedaan worden. Gelukkig waren er geen meelwormen in de buurt, want die zou ik niet genomen hebben. Tenzij ze verwerkt zouden zijn als hamburger.

Gek genoeg eet ik dat dus wel, maar er zijn heel normale dingen die ik niet durf te eten of drinken. Ik gruw bijvoorbeeld bij de gedachte aan warme melk. Het schijnt een ideaal slaapmiddel te zijn, maar ik blijf liever de hele nacht wakker dan dat ik ook maar één slok neem. Zelfs de grote Johannes van Dam heeft een gerecht dat hij niet durft aan te raken. Hij heeft hersens, testikels, insecten en tientallen andere 'onsmakelijke' etenswaren tot zich genomen, maar een boterham met pindakaas en jam gaat hem echt te ver. Daar kan ik me iets bij voorstellen. Ik heb het zelf ook nog nooit geprobeerd. Ik zou het wel durven, maar het lijkt me gewoon niet lekker.

Thursday, July 02, 2009

Hè bah, wat vies

Een leuk stukje in Onze Taal vorige maand over vieze gerechtnamen. Soms kun je het oorspronkelijke gerecht nog wel in terugraden in de naam. Soms ook helemaal niet.







  • Een boterham met vlooienkaas en kattenspuug (komijnekaas en sandwichspread)
  • Een boterham met kettingvet (appelstroop)
  • Kinderboerderijsoep (soep met diverse soorten vlees)
  • Broodje gemalen schoonmoeder (corned beef)
  • Grijze dweilen (stukgekookte andijvie)
  • Schokbeton (griesmeelpudding)

Ook leuk zijn de kluitje-in-het-riet-gerechten. Een kind vraagt wat er vandaag gegeten wordt en de vader of moeder geeft een gevat antwoord.

  • Stront met streepjes
  • gebakken vensterbanken
  • gemalen kopspijkertjes
  • Of 'stront met bonen'. Waarop het kind nog gevatter kan zeggen: 'Hè bah, alwéér bonen?'

Tuesday, June 30, 2009

Waar was je toen...

Ik heb het nu door Michael Jackson alweer twee keer gehoord: het cliché dat je nooit meer vergeet waar je was toen er iets heel belangrijks gebeurde. Maar het is dan ook gewoon waar. Ik weet ze ook allemaal nog precies. Mijn geheugen werkt wat dat betreft feilloos.

  • Van de ramp met de Challenger hoorde ik toen ik net terug kwam van de beklimming van de noordhelling van de Mont Blanc tijdens een zware sneeuwstorm. Dat was me het dagje wel.
  • Toen de Berlijnse Muur viel had ik toevallig net minister Hans van den Broek aan de lijn. Mijn televisie stond nog aan en ik vertelde hem 'je raadt nooit wat er op dit moment in Berlijn gebeurt...' Hij raadde het dan ook pas na 27 keer gokken.
  • Dat het Nederlands elftal Europees Kampioen was geworden vernam ik nadat ik terug was gekomen van een dagje paragliden boven de Beringzee. Iedereen feliciteerde me niet alleen met de oversteek, maar ook met de prestatie van onze jongens.
  • De dood van Lady Diana was heel onwerkelijk. Ik las nét een e-mail die ze me die middag nog had gestuurd.
  • Van het uitbreken van de Golfoorlog wist ik als een van de eersten omdat ik voor een speciale missie net boven de Perzische Golf vloog. Het was een bizar gezicht vanuit de lucht, ook al was het zicht vanuit onze Awacs niet optimaal.
  • Bij de aanslagen van elf september gaf ik net een interview aan CNN. Vanwege de ernst van de situatie die dag hebben ze de special rondom mij die dag ingekort tot anderhalf uur.
  • Dat Gerard Joling uit de Toppers stapte vernam ik via een sms van Prinses Máxima. Ik was die dag net in Washington om Barack Obama wat adviezen te geven over zijn verkiezingscampagne.


Onze Awacs vlak voordat we koers zetten richting Irak.

Monday, June 29, 2009

Recensie 'Oorlogsdieren' door Ionica



Een tijdje terug vroeg Ionica of ze een recensie mocht schrijven over Oorlogsdieren van Bibi. Dat mag natuurlijk. Zeker als die Ionica de Ionica Smeets van de onvolprezen site Wiskundemeisjes is. Dit is de recensie:


Ik zag Oorlogsdieren van Bibi Dumon Tak liggen op de tafel met nieuwe boeken bij de bibliotheek. Tien minuten later stond ik in de boekhandel om het te kopen. Dit was het perfecte cadeautje voor mijn vriend. Hij houdt namelijk heel erg veel van dieren én van verhalen over de oorlog. Tijdens het lezen mompelde hij heel de tijd dingen als "Wauw, wat een dappere hond" en "Goh, ik wist niet dat zoiets kon". Toen hij het uit had, zei hij op licht dwingende toon dat ik dit boek ook moest lezen.

Dezelfde avond moest ik bijna huilen om het verhaal van Khan en mompelde daarbij: "Wauw, wat een dappere hond". Even later las ik over dolfijnen die havens bewaken en dacht: "Goh, ik wist niet dat zoiets kon".

Er staat heel veel in Oorlogsdieren dat verrassend of ontroerend is: hoe de RAF op goed geluk postduiven boven Nederland, België en Frankrijk in mandjes naar beneden gooide bijvoorbeeld. Wie weet zou iemand van het verzet een duif vinden en nuttige informatie terugsturen. Bij elke duif zat een brief met aanwijzingen als: "Schrijf niet Uw naam op deze boodschap, maar gebruik schuilnaam, getal of teeken." en "Zodra U besloten heeft wanneer de duif los te laten, geef haar dan een uur van te voren een weinig voedsel en veel water." Wim Deetman (niet de burgemeester) vond in 1944 zo'n duif en vertelt hoe hij zo goed en kwaad als het ging probeerde alle vragen te beantwoorden en zoveel mogelijk informatie terug te zenden. Oorlogsdieren gaat ook over deze tijd, hoe honden bij defensie getraind worden bijvoorbeeld of hoe een blindengeleidenhond zijn baas redde op 9/11.

Ik vond het leuk dat de hoofdstukken lazen als losse artikelen, stukken die ook prima op zaterdag in een goede krant hadden kunnen staan. Die losse stijl met interviewcitaten en mooie observaties zie ik niet zo vaak bij de non-fictie die ik lees (maar ja, dat zijn natuurlijk meestal boeken over wiskunde en wiskundigen).

Mijn vriend en ik waren het over eens dat we maar één kritiekpunt op Oorlogsdieren konden verzinnen: de volgorde van de hoofdstukken. Het eerste verhaal (over Khan, de dappere hond) is namelijk zo mooi dat geen enkel ander hoofdstuk daar overheen kan.

Saturday, June 27, 2009

Diep triest

Dan doe je zo je best. Schrijf je mooie boeken, hoop je. Win je zelfs een Gouden Griffel. Probeer je een interessant blog bij te houden. En dan is dit de toptien van zoektermen waarmee mensen op dat blog komen:


Num Perc. Search Term

2 18.18% inger nilsson
2 18.18% pippi langkous naakt
2 18.18% inger nilsson naakt
1 9.09% verfklodders in photoshop
1 9.09% male naaktfoto
1 9.09% heather christensen
1 9.09% pippi langkous porno
1 9.09% jan paul schutten
11 100.00%

Friday, June 26, 2009

Twee dagen Klokhuis

De afgelopen twee dagen waren druk. Het Klokhuis maakt namelijk een special over het Kinderboekenweekgeschenk en daar hebben we gisteren en eergisteren opnamen voor gemaakt. Ik kan nu al beloven dat het heel erg leuk gaat worden. De aflevering wordt een soort samenvatting van het boek. Klinkt onmogelijk, maar het is wel gelukt. De makers van het programma hebben een ontzettend grappig en knap script geschreven. Dolores Leeuwin presenteert de aflevering.

De opnames begonnen woensdagochtend bij Wageningen Universiteit en Researchcentrum. Tijdens de opnames liep ik de hele tijd rond met een papieren zak met bevroren spruitjes. Al snel begonnen de spruitjes te ontdooien, te verkleuren en te ruiken. Dat werd elk kwartier enkele gradaties erger. Dit in de wetenschap dat ik ze aan het einde van de middag moest opeten. Ik ben gek op spruitjes, en toch viel dit niet mee. Ik heb daardoor een gruwelijke hekel gekregen aan de woorden 'kan' 'hij' 'nog' 'een' 'keer' en 'over?'. Maar alles voor de showbizz. En het eindresultaat mocht er zijn.



Gisteren heb ik (geen rijbewijs en nauwelijks rijervaring) uren rondgereden in dit wagentje hierboven. Dolores en ik moesten er allebei in en ik ben een 'tikkie' zwaarder. Het ding kantelde voortdurend naar rechts en dreigde in de bocht bij een snelheid boven de twee kilometer per uur om te klappen. Uiteindelijk konden er vlak voor het donker opnames gemaakt worden waarbij ik niet al te paniekerig uit mijn ogen kijk. Het voertuig is gelukkig ook nog helemaal heel.

De aflevering wordt uitgezonden op de eerste dag van de Kinderboekenweek, maar ik zet nog wel een waarschuwing op het blog.

Kinderen van Amsterdam nu ook als luisterboek

Voorgelezen door Monique Hagen en de auteur zelf, met muziek van Floor Minnaert. Ideaal voor in de auto op vakantie. Genoeg verhalen, feiten en wetenswaardigheden tot aan Parijs.

Tuesday, June 23, 2009

Joris Luyendijk is mijn nieuwe held

Mijn abonnement op de NRC is zijn geld tegenwoordig alleen al waard vanwege de nieuwe column van Joris Luyendijk in de zaterdagbijlage. Luyendijk doet namelijk iets nieuws. Hij verzamelt dit keer geen feiten om er over te schrijven, nee, hij initieert een heel project. Wat voor project? Hij wil kijken of Nederland een gidsland voor elektrische auto's kan worden. En meer nog dan dat. Wat mobiele telefoons zijn voor Finland, dat moeten elektrische auto's worden voor Nederland.

Hij doet dat compleet onbevooroordeeld. Zo weet hij nog helemaal niet of het zin heeft. Misschien zijn elektrische auto's wel tijdverspilling en is er een beter alternatief. Wie weet. Maar dat onderzoekt hij dus. Ook geeft hij weer een kijkje in de wereld van persvoorlichter, pr-mensen en politici die vooral optreden als er publicitair iets te halen valt. Toch lijkt er zeker een grote toekomst weggelegd voor de elektrische auto. Een paar opmerkelijke feiten:

  • Waarom is er tot nu toe nauwelijks geïnvesteerd door automaatschappijen in elektrische auto's? Omdat er minder aan te verdienen valt. Automaatschappijen verdienen vooral aan reserveonderdelen voor benzinemotoren. Motoren van elektrische auto's gaan net zo vaak kapot als een wasmachine. Nauwelijks dus. Hij is ook nog eens simpeler te produceren en te onderhouden.
  • Er is een innovatief Nederlands bedrijf dat al elektrische auto's maakt met heel veel potentie, maar dat bedrijf is nog nooit echt in de publiciteit gekomen.
  • Zoals gebruikelijk werkt de politiek, ondanks vele mooie woorden en beloften, niet mee.
  • Ondanks alles is de invoer van elektrische auto's op grote schaal nog ver weg. Bij tanken gooi je 40 liter brandstof naar binnen. Dan heb je in één minuut dezelfde hoeveelheid aan energie in je tank gestopt als door acht van dat soort windmolens in diezelfde minuut wordt opgewekt. Met een zonnepaneel oogst je in een heel jaar eenderde van de hoeveelheid energie die je in diezelfde minuut in je tank hebt gegooid.

Maar goed. Luyendijk doet dus iets nieuws. Hij wil partijen bij elkaar brengen. Zoals producenten, investeerders en zelfs de ANWB. Hij wil misschien een fonds oprichten. Geen participerende, maar initiërende journalistiek. Erg interessant.

Voor mij helemaal, omdat ik met het Kinderboekenweekgeschenk iets soortgelijks heb gedaan.

Monday, June 22, 2009

Palin en Heertje


Momenteel lees ik de dagboeken van Michael Palin uit zijn Monty Pythontijd (twee jaar geleden gekocht, nu pas aan het lezen. Dat geeft aan hoe hoog mijn nog-te-lezen-stapel is). Gisteren las ik zijn laatste berichten over 1973, een jaar dat in het teken stond van de oliecrisis, IRA-aanslagen en ongekend lange stakingen. Hij schrijft daarin dat de experts vertellen dat er een eind is gekomen aan de economische groei en welvaart.

Het is natuurlijk erg interessant om die tekst in deze tijd te lezen. Vorige week schreef professor Arnold Heertje nog dat het een groot misverstand is dat de crisis zich binnenkort weer herstelt en dat we daarna op de oude voet verder gaan met de groei van de welvaart. We zullen allemaal een flinke stap terug moeten doen. En Heertje is bij lange na niet de enige met zo'n sombere kijk.

Toch leert de geschiedenis dat de pessimisten zelden gelijk krijgen - net als optimisten trouwens. De welvaart is ongekend gestegen, in de jaren zeventig al. En dat zal ook gebeuren in de komende jaren. Let maar op. Bovendien is er een groot verschil tussen welvaart en welzijn. Zelfs al gaat het niet zo hard met de welvaart, het welzijn zal wel toenemen dankzij de technologische vooruitgang. Ik merk het aan het plezier dat mijn fiets, mijn MacBook en mijn iPod mij bezorgen. Vieze vuile materialist die ik ben.

Heertje hamert ook steevast - en volkomen terecht - op het feit dat er veel te weinig geïnvesteerd wordt in de ontwikkeling van duurzame technieken. Nederland hoort voorop te lopen, maar we sukkelen ergens in de middenmoot. Daar schrijf ik morgen over. Ook goed nieuws, denk ik.

Thursday, June 18, 2009

En nu even luisteren allemaal

Ik kan me 's ochtends nooit meteen concentreren. Al jaren surf ik daarom eerst een tijdje op internet voordat ik aan het werk ga. En als ik daarmee klaar ben ga ik spelletjes doen. Hoe dommer hoe beter. Uiteindelijk komt daarna vanzelf een moment dat ik kan werken. Het enige probleem is: het is zo zinloos van je tijd, die spelletjes. Ik kan me niet voorstellen dat iemand op zijn sterfbed zegt: 'Hè, had ik maar wat meer spelletjes gedaan.' Maar daar heb ik nu wat op gevonden. Ik luister op hetzelfde moment naar een luisterboek. Dat gaat prima. Op die manier kan ik ook nog eens meer 'lezen' dan ik vroeger deed. En het werkt. Ik ben dus sinds kort helemaal om voor het luisterboek.

Helemaal toeval is dit stukje niet, want gisteren is de week van het luisterboek van start gegaan. De prijs voor het beste luisterboek ging naar Extreem luid & ongelooflijk dichtbij, een boek dat ik toevallig nu aan het beluisteren ben, maar dan in het Engels (heel anders dan de Nederlandse versie en onvoorstelbaar goed gedaan). Gisteren was ik bij de opening van de week, waar ik een paar uur lang met niemand minder dan Ron Brandsteder over eten heb staan praten. Leuke man. Wist ik niet.

En binnenkort verschijnt er ook een luisterboekversie van Kinderen van Amsterdam. Dinsdag 23 juni is er in het Parooltheater een speciale avond over dit luisterboek. Iedereen is van harte welkom. Monique Hagen en ik worden geïnterviewd over het boek en volgens mij gaat dat heel leuk worden.

Parool Theater
Sint Pieterspoortsteeg 33, Amsterdam
op 23 juni om 21:00